Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
swidwin.prv.pl
Kościół MBNP PDF Drukuj Email
Turystyka - Zabytki

1338 – Prawdopodobny rok powstania Kościoła – pierwsza wzmianka o Kościele Mariackim w Świdwinie.

1370 - 1 maja - Nikolaus Ratelnitz - burmistrz Świdwina i jego małżonka funduje wzniesienie w tutejszym kościele ołtarz obu apostołów Szymona Judy.

1469 - 15 lipca - Opiewana w pieśniach zwycięska bitwa świdwińskich mieszczan i rycerzy z mieszkańcami Białogardu (Belgard) pod Sławą (Schlage). W świdwińskich annałach podaje się, że bitwa została wywołana przez zajęcie krowy przez mieszkającego na ziemi białogardzkiej chłopa. W rzeczywistości potem były ustawiczne niepokoje i walki między Branderburgią a Pomorzem. Przywódcą świdwinian był Christoph von Polentzke, syn namiestnika, a przywódcą białogardzian Kasten von Wopersnow. Kroniki podają, że świdwinianie wzięli 100 jeńców. Jeńcy wraz z 50 wozami pełnymi sprzętu wojennego przyprowadzeni zostali do Świdwina i wtrąceni do wieży. Ci którzy nie mogli się wykupić, musieli głodować. Zabrana bialogardzianom flaga zawisła na kościele (spłonęła w 1689 roku).

1475 - Christoph von Polentzk polecił dla upamiętnienia swojego ojca rozbudować piękną kaplicę w kościele farnym oraz przekazał na upiększenie ufundowanego przez ojca ołtarza 300 reńskich guldenów. Ponadto, poza miastem, nad jeziorem Bukowiec - Dobra Rycerskie (Doberitz) pobudował kaplicę, która leżała od miasta tak daleko jak Góra Kalwarii od Jerozolimy.

1475 – Przybudowano boczne kaplice (zakrystia).

1481 - Ciaus Mediske podarowuje razem ze swoją małżonką kościołowi farnemu warząchiew do warzenia piwa.

1491 - 3 stycznia - za rekomendacją dziekana i zwierzchnika bractwa Kaland w Świdwinie obsadzono wakujący po śmierci Jacoba Platze wikariat w kościele farnym Thomasem Manthei.

1491 - 24 marca - Za rekomendację burmistrza Bisprawa Kleista, której dokonał w imieniu radcy, obsadzono wakujący po śmierci doktora Borcharda von Güntersberga wikariat w kościele farnym Joachimem Nessimem.

1491 - 3 września - Za rekomendacją Christopha von Polentz obsadzono wakujący po śmierci Johanna Pagrnkopa wikariat w kościele farnym Bartolomeuszem Kremptzow.

1491 - 5 października - Za rekomendacją Nikolausa Tide obsadzono po rezygnacji Henniga Tide wakujący wikariat w kościele farnym klerykiem Casparem Tide.

1491 - 24 października - Za rekomendacją Christopha von Polentz obsadzono wakujący wikariat przy ołtarzu świętej Katarzyny kościoła parafialnego miasta Świdwina Johannem Tribuss.

1505 – Wybudowano wieżę.

1538 - 17 marca - po raz pierwszy nabożeństwo w kościele farnym odprawiono w języku niemieckim i zapoczątkowano naukę ewangelizmu.

1538 - 29 czerwca - opublikowano nowy obrządek kościelny. Lgjlsb lsjbg  Alal ma kota

1538 - 24 sierpnia - zdjęto dzwony w kaplicy przed miastem i przeniesiono je do kościoła farnego.

1542 - Margrabia Johann polecił zakupić wszystkie srebra kościelne z kościoła farnego, które ważyły 86 marek w srebrze, rekompensując to kościołowi 688 guldenami.

1572 - Rozpoczęto budowę organów w kościele farnym.

1644 – Wieża na Kościele została zniszczona przez uderzenie pioruna.

1670 - wrzesień - zburzeniu uległa wieża kościelna (?).

1689 – 16 kwietnia - Wielki pożar w lesie, prawie całe miasto legło w popiołach, z Ratusza i kościoła pozostały tylko otaczające mury. Ocalało tylko kilka domów na ulicy Budowlanej i przy bramie Młyńskiej.

1692 – Odbudowanie Kościoła.

1776 – Piorun uderzył i zapalił drewnianą wieżę kościoła, która spłonęła.

1832 - 16 lipca - konduktor rządowy Schlieben wymienia w swoim piśmie do Towarzystwa Historycznego Pomorza o odkryciu w 1826 w tutejszym kościele miejskim cynowych trumien. W jednej z nich znaleziono klejnoty: krzyż ze złotym łańcuchem. Opis tych starożytności dostarczono rządowi w Koszalinie.

1881 - 18 grudnia - kościół maryjny zostaje wyświęcony przez generalnego Superintendenta. Obecni przy tym m.in.: przewodniczący Konsystorialny Heindorf, dyrektor prowincji von der Goltz, prezes rządu prowincji Clairon d'Hausonwille. Kościół został wewnątrz całkowicie odrestaurowany; ambonę przeniesiono, wyposażono go w nowe organy i ołtarz. W takim stanie przetrwał on do 1945 roku.

1946 – Początek prac nad odbudową Kościoła.

Przed 1945 rokiem życie religijne w Świdwinie skupione było wokół położonego w centrum miasta kościoła ewangelickiego. W czasie wyzwalania Świdwina spod okupacji niemieckiej pocisk zapalający zniszczył hełm wieży. Na skutek działań żołnierzy świątynia zastała spalona. Prawdopodobnie spalenie nie było związane z oswobadzaniem miasta. W wyniku działań bratniej armii dzwony spadły z wieży na posadzkę, kościół został pozbawiony dachu, straszył zniszczoną wieżą. Wymagał natychmiastowego remontu. Na szczęście już w 1947 roku powstał Komitet Odbudowy Kościoła. Prace rozpoczęto w następnym roku. W odbudowie pomagały finansowo władze miasta oraz powiatu białogardzkiego.

Do 1945 roku w Świdwinie była znikoma ilość katolików. Korzystali oni z małej kaplicy w domu mieszkalnym przy ulicy Słowiańskiej. Komisaryczny burmistrz Świdwina - śp. Jan Górski - zabezpieczył sprzęty katolickiej kaplicy, a gdy do Świdwina przybył ks. Józef Kępka (pierwszy powojenny proboszcz), przejął zachowane mienie kościelne. Ponieważ kościół mariacki był spalony, wierni gromadzili się w świątyni przy ulicy Świerczewskiego. Była to tymczasowa siedziba powstałej już parafii pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Do 1981 pasterzami w parafii byli: ks. Józef Kępka, ks. Michał Polulak, ks. prałat Eugeniusz Kłoskowski (kapelan wojskowy i uczestnik powstania warszawskiego) oraz ks. Tadeusz Werno - obecny biskup pomocniczy diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Uprzednio był on pracownikiem Wydziału Duszpasterskiego Kurii Biskupiej w Gorzowie Wielkopolskim. W tym czasie parafia w Świdwinie posiadała siedem filii: w Wilczkowie, Słonowicach, Oparznie, Lekowie, Nielepie, Krosinie i Smardzku.

W dniu 23.VI.1971 roku Sejm uchwalił ustawę regulującą prawo własności kościelnej na ziemiach zachodnich i północnych. Rok później, 28.VI.1972 roku, papież Paweł VI wydał Bullę „Episcoparum Poloniae Coetus”, która dostosowywała granice diecezji na tych ziemiach do granic państwa. Jednocześnie papież powołał sześć nowych diecezji, w tym koszalińsko–kołobrzeską. Jej pierwszym biskupem został Ignacy Jeż.

Parafia świdwińska, położona na granicy dwóch diecezji stała się w styczniu 1973 roku miejscem obrad biskupów diecezji szczecińsko-kamieńskiej i koszalińsko-kołobrzeskiej.

W 1974 roku ks. proboszcz Tadeusz Werno został podniesiony do godności biskupa. Na jego miejsce proboszczem mianowany został ks. Jan Borzyszkowski. W tym samym roku 2 lipca parafia wzbogaciła się o niezwykły dar - relikwie Krzyża Świętego przekazane przez Antoninę Skupską. Relikwie te zostały przywiezione w 1932 z Rzymu do Horodnicy w województwie Tarnobrzeskim, aby w 1945 wraz z przesiedlającymi się mieszkańcami wsi dotrzeć do Świdwina.

W 1979 ks. Jan Borzyszkowski został przeniesiony do parafii katedralnej w Koszalinie, a jego miejsce zajął ks. Zenon Świątkowski. W latach 1984–1995 proboszczem parafii był ks. Tadeusz Piasecki. Dzięki jego staraniom przeprowadzone zostało osuszenie murów i filarów świątyni, pokryto dach blachą miedzianą. Przeprowadzono remont kaplicy Matki Bożej Ostrobramskiej. W 1988 obchodzono uroczyście 650-lecie kościoła świdwińskiego.

Wzrost liczby ludności miasta spowodował konieczność powołania nowej parafii pod wezwaniem św. Michała. Powstała ona w 1981 roku. Jej pierwszym proboszczem był ks. Franciszek Puchalski, a obecnie ks. Roman Tarnowy.

W 1995 po przejściu ks. Tadeusza Piaseckiego do parafii katedralnej w Koszalinie, proboszczem został ks. Jan Wszołek, który posługę tę pełni do dnia dzisiejszego.