Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
swidwin.prv.pl
Świdwińskie zakony cz. 1 PDF Drukuj Email
Świdwin - Zakony

Opis pochodzi z gazety powiatowej "TYGODNIK ŚWIDWIŃSKI".


Każdy, kto interesuje się zakonorią miasta i ziemi świdwińskiej to wie jak trwał ślad w dziejach odcisnęły dwa najbardziej znane (obok mniejszej kartuzji) zakony rycerskie - krzyżacy i jaonici. Ale były również inne mniej znane, których związki z naszą ziemią część zakonoryków stawia pod znakiem zapytania. Takim mało znanym i słabo udokumentowanym jest zakon premonstratensów.

Jest połowa XIII wieku, branderburczycy podbijają kolejne ziemie na pograniczu Wielkopolski i Pomorza Zachodniego. Po opanowaniu przed 1252 rokiem ziemi lubuskiej, cedyńskiej i dalszej kolejności kostrzyńskiej, chojeńskiej i myśliborskiej, w 1260 roku zajmują kasztelanię santocką, a przed 1269r. Choszczno i Drezdenko. Magrabiowie brandenburscy, a ściślej młodsza linia magrabiów askańskich (Wittelsbachowie) rozpoczynają starania o kolejną zdobycz - jest nią ziemia świdwińska, którą nabywają drogą kupna przed czerwcem 1280 roku najprawdopodobniej od zakonu premonstratensów. Zakonnicy otrzymali ją w połowie XIII wieku od księcia wołogowskiego Barnima I.

Premonstratensi, w których władaniu była ziemia świdwińska, pochodzili z Białoboków koło Trzebiatowa gdzie mieli swój macierzysty klasztor ufundowany w 1117 roku przez księcia dimińskiego Kazimierza I. Zostali sprowadzeni zna Pomorze Zachodnie ze skandynawskiego opactwa Świętej Trójcy w Lundzie. W wyniku walki książąt pomorskich z ekspansją duńską zakonnicy byli zmuszeni opuścić w 1182r. bialobocki klasztor. Po 26 latach mury klasztoru znowu zapełniają zakonnikami, których liczną grupę sprowadza z fryzyjskiego Mariengaarde bp kamieński Sigwin. Zakon został założony przez św. Norberta z Xanten (stąd ich druga nazwa - Norbertanie) w roku 1120 z regułą św. Augustyna , która między innymi polegała na wspólnym sprawowaniu służby Bożej, wspólnej modlitwie chórowej, również wspólna praca i spożywanie posiłków odbywało się we wspólnocie. Założyciel zakonu św. Norbert urodził się w Xsanten (Niemcy) w1080 roku rodzinie szlacheckiej. Wyrzeka się wszelkich dóbr i w 1115 roku zostaje wyświęcony na diakona i następnie kapłana. Staje się znanym kaznodzieją, podczas liczny podróży trafia 1126 roku do Premontre niedaleko Reims gdzie zakłada wspólnotę zakonną, stąd pierwotna nazwa zgromadzenia Premonstratensi. W 1126 roku papież Honoriusz II zatwierdza zakon, a Norberta mianuje arcybiskupem Magdeburga. Jego następca św. Hugues de Fosses zajmuje się organizacją zakonu norbertanów, nadając mu strukturę obowiązującą do dnia dzisiejszego tzn. poszczególne opactwo ma na czele Ojca Opata, wybieranego przez zakonników, który to przez kapitułę, czyli zgromadzenie poszczególnych klasztorów prowadzi i organizuje życie całej wspólnoty norbertańskiej. Zakon bardzo szybko rozrasta się w późnym średniowieczu, licząc 30 prowincji, w których było 3000 klasztorów rozsianych po całej Europie. W Polsce pierwsze opactwo norbertynów powstaje już w 1124 roku we Wrocławiu a po kilku latach powstaje pierwszy zakon żeński - siostry norbertynki. Po rozbiorach norbertanie do Polski już nie powrócili, pozostały tylko siostry norbertynki, których klasztory znajdują się w Krakowie na Salwatorze i Imbramowicach koło Olkusza. Zgodnie z duchem i życzeniem założyciela św. Norberta, siostry prowadzą życie klauzurowe. Strój zakonny jest koloru białego.


Autor tekstu Zbigniew Czajkowski