Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
swidwin.prv.pl
Świdwińskie zakony cz. 7 PDF Drukuj Email
Świdwin - Zakony

Opis pochodzi z gazety powiatowej "TYGODNIK ŚWIDWIŃSKI".


Rządy krzyżackie ziemią świdwińską dobiegły kresu w 1445 roku, swidwińscy mieszczanie złożyli przysięgę wierności elektorowi branderburskiemu Fryderykowi II Hohenzolerowi, a miesiąc później Elektor przybywa osobiście do Świdwina aby przejąć miasto z rąk Krzyżaków. Później przez ponad 85 lat miastem naszym władali elektorowie brandenbursy- Fryderyk II a następnie jego brat Jan z Kostrzynia. Za rządów Jana przeprowadzono zmianę wyznania (reformacje), początkowo był jedynie jej protektorem, ale w 1538 roku przeszedł na luteranizm. Pierwsze nabożeństwo w nowym obrządku odprawił w kościele mariackim 17n marca 1538 roku pastor Hubertus Bilanck. Zakon Juanitów zajmował w państewku nowomarchijskim rządzonym przez Jana z Kostrzynia uprzywilejowane stanowisko. To on spowodował że w czasie reformacji nie przeprowadzono sekularyzacji Zakonu, a ponadto tak uzależnił od siebie wielkiego mistrza, ze spowodował przeniesienie komturii joanickiej z Chwarszczan ( koło Gorzowa) do Świdwina.

Joanici są najstarszym zakonem rycerskim. Zgromadzenie powstało podczas pierwszej krucjaty, przed zdobyciem Jerozolimy w 1099 r. Wcześniej w 1070 roku kupcy z Amalfi wybudowali w Jerozolimie szpital pod wezwaniem św. Jana dla pielgrzymów. Obsługujący go od 1083 roku rycerze zostali nazwani jo-annitami od łacińskiego loannes - Jan. Od 1310 roku znani jako kawalerowie rodyjscy - od wyspy Rodos, na której się osiedlili. W 1530 roku przenieśli się na Maltę - stad nazwa kawalerowie maltańscy. Oprócz działalności medycznej joanici rozwinęli na Wschodzie handel, sądownictwo, organizację portów, uprawę winorośli a nawet produkcję soli z wody morskiej. Również byli znakomitymi żeglarzami, bowiem podobnie jak templariusze zajmowali się przewozem morskim pielgrzymów i krzyżowców. Ich okręty były dobrze wyposażone i uzbrojone w machiny miotające i zapewniały bezpieczną od ataków piratów podróż. Były to tak zwane usserie, czyli wrotowce przeznaczone do transportu ludzi wierzchowców. W tylniej części statku znajdowały się szerokie wrota pozwalające wprowadzić na pokład konie. Flota maltańska dysponowała również innymi typami okrętów i żaglowców. Była pierwszą na świecie w której wprowadzono jednolite umundurowanie. Szkarłatny mundur z czarnymi wyłogami, będący początkowo mundurem kapitana maltańskiego żaglowca, został później mundurem komandora maltańskiego, a w trzeciej ćwierci XIX wieku w dopasowanym do czasów kroju, oficjalnym mundurem zakonnym obowiązującym zresztą do dziś.

Oznaką członków Zakonu (rycerzy, kawalerów, dam i duchownych) jest biały krzyż z rozdwojonymi ramionami (ośmiokończasty) zwany maltańskim, noszonym na czarnym płaszczu. Jego forma została zatwierdzona przez papieża Sykstusa V. Krzyż maltański ma bardzo bogatą symbolikę. Jego cztery ramiona maja świadczyć o czterech cnotach-wierności, honorze, wstrzemięźliwości i przezorności. Biała barwa symbolizuje cnotę czystości. Osiem krańców przedstawia symboliczne Osiem Błogosławieństw z Jezusowego Kazania na Górze oraz osiem cnót rycerskich - żyć w prawdzie, mieć wiarę, żałować za grzechy, dawać dowody pokory, miłować sprawiedliwość, być miłosiernym, być szczerym i wielkodusznym, znosić prześladowania.

Forma Krzyża Maltańskiego została wykorzystana w wielu orderach i odznaczeniach. Liczne odznaki pamiątkowe pułków Wojska Polskiego oparte były na kształcie tego krzyża.


Autor tekstu Zbigniew Czajkowski